Vidocq

Fabrikanın karanlık koridorlarından yankılanan ayak sesleri, metalin soğuk sessizliğini delip geçerken, dedektif Vidocq'un nefesi hızlanıyordu. Ocağın kenarına tutunmuş halde, tüm gücüyle yukarı çıkmaya çalışıyordu. Altında alevler dans ediyor, her an onu yutmaya hazır bekliyordu. Vidocq'un gözleri, karşısında duran maskeli figürü bulduğunda, zaman âdeta durdu. Yüzünde taşıdığı maskenin ardındaki gözler, Vidocq'un düşüşünü sabırsızlıkla izliyordu. Bu sessiz bekleyişte, maskeli şahsın niyeti belirsiz, ama tehditkârdı. Vidocq, hem fiziksel hem de zihinsel bir savaş veriyordu; hayatta kalma içgüdüsü, onu tutunduğu kenarda asılı tutan tek şeydi. Bu gerilim dolu anlar, izleyiciyi koltuğuna çivilerken, Vidocq'un akıbeti belirsizliğini koruyordu.